« . . . در تهران پنجاه سال قبل ما پزشكانى داشتيم كه عاشق شغلشان بودند و افتخار مىكردند كه طرف مراجعه مردم هستند و مىتوانند دردهاى ديگران را تشفّى بخشند . امثال دكتر احمديّه زياد داشتيم كه از بيمار طلب حق العلاج نمىكردند . هر مبلغى كه بيمار قادر به پرداخت آن بود بيرون از اتاق پزشك روى ميز مىگذاشت و مىرفت . اين‌گونه پزشكان موقعى كه مىمردند تمام اهالى محلّه تعطيل مىكردند و جنازهء پزشك را كيلومترها روى دوش مىبردند . . . » سرمقاله روزنامه كيهان شماره 12329 24 - 9 - 1366 « . . . دوشنبه چهارم مرداد 1338 بود كه وى رخت از جهان بربست . روز وفاتش كاسب‌هاى خيابان چراغ‌برق و سرچشمه مغازه‌هاى خود را بستند و در مراسم تشييع‌جنازه او شركت جستند و با تجليل فراوان پيكر دكتر احمديّه را در امامزاده عبد اللّه به خاك سپردند . » از برنامه راديوئى « يادداشت‌هاى يك استاد » پخش شده از راديو ايران در تاريخ 24 - 6 - 1342